Bülbül İsen Ahu Zar Et

Bal küpünde sirke zannetme beni,

Çalıdayım dikendeyim güldeyim. 

Ancak göz yağmuru verir payeni,

Bülbül isen ah u zar et gül deyim.

Ederimiz üç harf bir hece değil,

Şarkılarda türkülerde dildeyim.

Cevabı kendinden bilmece değil,

Beni üzen bilmediğin dil deyim.

Kerem bilir bozulmayan dokumu,

Seher vakti ılgıt ılgıt yeldeyim.

Almıyorsan uzaklardan kokumu,

Bağlar arasında durma yel deyim.

Akar ömrüm derinlerden derine,

Yaprak yeşil taçlarıma al deyim.

Mavisümbül mormenevşe yerine,

Sor bağbana versin beni al deyim.

Mutluluk harcında ince mi ince,

Sevda köprüsünü tutan teldeyim.

Bağlansın boynuna vakti gelince,

Sen zülüf de ben birine tel deyim.

Ey Vuslatî! Lapa lapa yağarken,

Gönüldeyim avuçtayım eldeyim.

Issız gecelerden yıldız sağarken,

Deremezsen ağyârimsin el deyim.

Osman Öcal

Günler Ninniye Dursun (GÜLCE-SONE’M)

Aşkı derbeder eden zülfü kızıl güzel yâr,
Göz uykuya uymuyor gittiğin günden beri.
Düşler ömür vurgunu dilim olmuş gelberi,
Sevdanın som tahtında kim oturur bahtiyar.

Sularken gözyaşımı nemlensin gül budağı,
Bir bahar mevsiminde bürünsün goncalara.
Derdimiz damsız duman yön verip bacalara,
Boğmasın son hazanda gönül denen bu dağı.

Yıldızları sağarsak ay kopar günahından;
Gelmezmiş bedestene bir mutluluk serisi,
Son mehtaplı gecenin biz kalalım vârisi.

Döle yatsın yarınlar beslensin gül şahından;
Günler ninniye dursun boyalı beşiklerde,
Baht doyuran acılar sürünsün eşiklerde.

Osman Öcal

Ozan Değilsin

Bir sosyal yaraya kalem oynatıp,
Anamazsan ey dost ozan değilsin.
Yanlışı doğuran haksıza çatıp,
Kınamazsan ey dost ozan değilsin.

Başparmağa geçen yüzüğün kaşı,
Sistemin çarkında değirmen taşı,
Öğütüp giderken vay garip başı,
Kanamazsan ey dost ozan değilsin.

Sılayı gurbeti gezsen Fizan’ı,
Halkın dili olur halkın ozanı,
Sevgiyle kaynatıp kara kazanı,
Sunamazsan ey dost ozan değilsin.

Gelsen elli altmış doksan yaşına,
Kor olup düşmezsen kara kışına,
Fakir sofrasında bulgur aşına,
Banamazsan ey dost ozan değilsin.

Dadaloğlu vardı ferman dinlemez,
Koç Köroğlu dersen boşa ünlemez,
Eğer Pir Sultan’ca sazın inlemez,
Yanamazsan ey dost ozan değilsin.

Bir Karacaoğlan bir Yunus Emre,
Ne sevdalar sığmış nice can ömre,
Vuslatî der güle düşerken cemre,
Konamazsan ey dost ozan değilsin.

Osman Öcal

Emeğinize sağlık. Teşekkürler.

Teşekkürlerimi sunuyorum. emeğinize sağlık.

Teşekkürlerimi sunuyorum. emeğinize sağlık.

Neyime Gerek(GÜLCE-YUNUSCA)

Diyar diyar post sererim,
Lokman için bal dererim,
Her çiçeğe yüz sürerim,
Zakkum neme benim, neyime gerek.

İlahi aşk var sazımda,
Coşup gider avazımda,
Hak lokması boğazımda,
Zıkkım neme benim, neyime gerek.

Gülistanın bir şalıyım,
Yâre giden gül dalıyım,
Yoksulların pür halıyım,
Tok kim neme benim, neyime gerek.

Onca uzun yılı aşkın,
Bentlerini yıkar taşkın,
Fidan fidan sürer ışkın,
Sak kim neme benim, neyime gerek.

Eksenimde döner hâlem,
Umudumdur bizim âlem,
Her karayı yazar kalem,
Ak kim neme benim, neyime gerek.

Karanlığı boğsun hilâl,
Vuslatî’de yoktur melal,
Varsa kimde olsun helal,
Hakkım neme benim, neyime gerek.


Osman Öcal

Allı Turnam Var Göç Eyle(Luc Bat -Viet Nam)

Allı turnam var göç eyle,
Bul derdimi yâre söyle, vay ki vay!
Minnetimi bir emir say
Bekler belki cemâli ay, gözde yaş.

Kirpiği ok hilâli kaş,
Bağrım yanık sinemde taş, sızım var.
Gönül kırgın yürekte har
Bu yurt olmuş bana mezar, narım ben.

Çifte benli esmerdir ten,
Dişler inci gör derdi şen, gönlü ham.
Kalmış mı o naz o endam
Götür tez elden bir selam, durma hey!

Götür tez elden bir selam, durma hey!
Allı turnam var göç eyle...

Osman Öcal