Varlýðýnla yokluðun arasýnda kalmayacaðým artýk, sadece olmayacaksýn. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuþ cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satýr arasýnda unutulacaksýn bir müddet sonra. Ýçimden olmayacak, boþ bir kaðýdýn gölgesine sýðýnmayacak sana sitemlerim. Hani hep kýzardýn ya “Konuþ konuþ konuþ” derdin, haykýrabilir miyim þimdi korkaklýðýný. Býraktýðýn bu mavi düþleriyle avunan yalnýzlýðý, artýk sahiplenilmeyecek olmanýn burukluðunu yaþarken, haykýrabilir miyim dersin, susar mýyým, gülüp geçer miyim yoksa …? Aslýnda alýþtýrmalýyým kendimi hiç dönmeyecekmiþsin, dönülmeyecek bir yerdeymiþsin gibi farzetmeli, unutmalý. Seni hiç tanýmamýþ gibi yaþamýmý sürdürmeliyim. Var olduðum her yer aþk(ýn) þehri olmalý artýk, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamaný yaþanan ve gelecek tüm zamanlar olmalý benim için. Evet, sayfalardan koparýp bir bir savurmalýyým seni yaþanmýþ tüm zamanlara, uzaklaþan her adýmýmla hapsetmeliyim bu anýlar sokaðýna. Kopan takvim yapraklarý sensiz geçen günleri saymamalý, bende yokluðunun güncesini tutmayý artýk býrakmalýyým. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldýrmamalý hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satýrlarla büyümeye baþlamalýyým, sýrf seni ve çocuklaþan bir aþký kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamýþ, sanki bizi hiç yaþamamýþýz, sanki aþk denen o hoyrat þarkýyý mýrýldanmýþ ve sonra yarým býrakmýþýz gibi. Artýk yeni bir þarký söylemenin vakti, Yaþanmýþlýðýna, yitikliðime hiç aldýrmadan, Sanki benim hiç senim olmamýþ gibi...

My try:

I will not stay between your presence and absence, just you are not gonna be anymore. There will not be possibility about “staying without you” at the end of my sentences which made against you. You are gonna be forgotten after a little time maybe between some lines. My reproachs are not gonne be frankly, they are not gonna be under the shadow of a blank paper.

You remember that always you would be angry, you would say to me “Tell tell tell”. So now can I cry out for your timidity? When I feel this loneliness which is consoled by blue dreams which you have left to me and when I feel sad about I will have noone anymore, what do you think, can I cry out, be quiet or just laugh?

Actually I should be familiar with this situtation. It should be like something that you will not have returned, like you are in somewhere without return… I have to forget. I have to continue my life like I have never met you. Everywhere I am in should be city of loves, the place where I can love again, someone can love me, and the all future should be mine.

Yes, yes, I should snap you from papers one by one to the all times which had been spent. I should lock you to our memory street with my every step. The calendar sheets should not count the days which are passed without you and I should stop my diary. I should not rebel for any coming day because they don’t bring you. I have to accept, maybe ignore, even must agree with you. With this text I have to grow up, only for forgetting you and forgetting this love easily. Because you are absent. It is like you have never been mine, like we have never lived together, like we have just started to sang love song and after stopped. Now it is the time to sing a new song. I must forget about what have been lived what have been gone. It is like that you never have been mine.

wooooooooooooooow thank you soooooooooooo much.... this is written by a friend

çOçukken bütün yaşıtlarım gibi,kartopu oynamaktan ve kardan adam yapmaktan büyük zevk alırdım.Yaşadığım şehir olan Istanbula kışın birkaç kez kar yağar,her seferinde çocuklar tarafından özel bir olay gibi kutlanirdı.Genellikle yağış,sabaha karşı,hepimiz yataklarımızda mışıl mışıl uyurken başlardı.Sonra uyandığımızda hemen bir şeylerin farklı olduğunu anlardık.Kalabalık bir şehrin en büyük özeliği olan gürültü,böyle sabahlarda pek duyulmazdı.Sevinçle cama koşar ve sabahın yarı aydınlığında,bembeyaz yolda sessiz adimlarla yürümeye çalışanları görürdük.Karın bu keyfili dönemi öğleye kadar sürer,öğleden sonra açan güneşle birlikte ,gök maviye dönerken yeryüzu soğuk bir çamura bulanırdı.Senaryonun her zaman böyle işlemesi gerekmiyordu.Bazen öğleden sonra güneş açmaz kar olança şidetliye yağmaya devam eder,hatta bu bayramdan çocuklar daha fazla yaranlansın diye valiğin okullarıtatil ettiği bile olurdu.Istanbul gibi ,denizin tüm yumuşatıcı etkisine sahip sahil şehrinde yetişen bit çocuk olarak karla ilişkim işte böyleydi.Yıılar sonra yaşadığım garip bir olay.Istanbula yağan masum karla aramdaki tüm sevgiyi bitirdi.Anadolunun yüksek volkanlarından biri olan Erciyesin kuzey buzulunun üzerinde,3750 metre civarında olmalıydık.Zirveye de çok az kalmıştı.Grup halinde tırmanıştayken.kendimi çok sert olamayan bir tokat yemiş gibi hisettim.Neye tığradğımı anlamamıştım.öNümdekilere baktım,hepsi de şaşkın ve yarı bellerine kadar kara batmış haldeydiler.O anda neler olduğunu yavaş yavaş fark ediyorum.Yüz metre kadar üzerimizde geniş,ama kütlesi fazla olamayan bir kar balkonu kırılıp tepemize düşmüştu.Ekip rehberimiz Keşif Aladaglı yı izliyordum.Tek sıra halindeydik.En önde duruyordu.Sola doğru birkaç adım attı ve kalakaldı.Istanbulda deniz kıyısında değildik,sanırım buradaki kar da hiç aliştıklarımızda benzemiyordu.Her tarafı kar içindeki grubumuz 45 derecelik bir eğimde,yerinden kıpırdayamaz bir halde bekliyordu.Rehberimiz sesini yükseltmeden "Ipe bağlanalım"dedi.Altımızdaki kar kütlesinden garip sesler geliyordu.Karın şu ana kadar bizleri tutmuş olması da belki sadece bir mucizeydi.Yavaş yavaş inişe başladık.O anda kardan da çığdan da çok fazla korkmuyordum.çığ korkusu içime sonradan yavaş yavaş işledi.

what does this mean?

İki just posted his/her translation on the end of at least 5 diferent threads. I translated it for him/her in a separate thread. It is a text about snow and a mountain accident.

ohhhhhhhhh. hehehe... it was kinda confusing me... hehehe