çOçukken bütün yaşıtlarım gibi,kartopu oynamaktan ve kardan adam yapmaktan büyük zevk alırdım.Yaşadığım şehir olan Istanbula kışın birkaç kez kar yağar,her seferinde çocuklar tarafından özel bir olay gibi kutlanirdı.Genellikle yağış,sabaha karşı,hepimiz yataklarımızda mışıl mışıl uyurken başlardı.Sonra uyandığımızda hemen bir şeylerin farklı olduğunu anlardık.Kalabalık bir şehrin en büyük özeliği olan gürültü,böyle sabahlarda pek duyulmazdı.Sevinçle cama koşar ve sabahın yarı aydınlığında,bembeyaz yolda sessiz adimlarla yürümeye çalışanları görürdük.Karın bu keyfili dönemi öğleye kadar sürer,öğleden sonra açan güneşle birlikte ,gök maviye dönerken yeryüzu soğuk bir çamura bulanırdı.Senaryonun her zaman böyle işlemesi gerekmiyordu.Bazen öğleden sonra güneş açmaz kar olança şidetliye yağmaya devam eder,hatta bu bayramdan çocuklar daha fazla yaranlansın diye valiğin okullarıtatil ettiği bile olurdu.Istanbul gibi ,denizin tüm yumuşatıcı etkisine sahip sahil şehrinde yetişen bit çocuk olarak karla ilişkim işte böyleydi.Yıılar sonra yaşadığım garip bir olay.Istanbula yağan masum karla aramdaki tüm sevgiyi bitirdi.Anadolunun yüksek volkanlarından biri olan Erciyesin kuzey buzulunun üzerinde,3750 metre civarında olmalıydık.Zirveye de çok az kalmıştı.Grup halinde tırmanıştayken.kendimi çok sert olamayan bir tokat yemiş gibi hisettim.Neye tığradğımı anlamamıştım.öNümdekilere baktım,hepsi de şaşkın ve yarı bellerine kadar kara batmış haldeydiler.O anda neler olduğunu yavaş yavaş fark ediyorum.Yüz metre kadar üzerimizde geniş,ama kütlesi fazla olamayan bir kar balkonu kırılıp tepemize düşmüştu.Ekip rehberimiz Keşif Aladaglı yı izliyordum.Tek sıra halindeydik.En önde duruyordu.Sola doğru birkaç adım attı ve kalakaldı.Istanbulda deniz kıyısında değildik,sanırım buradaki kar da hiç aliştıklarımızda benzemiyordu.Her tarafı kar içindeki grubumuz 45 derecelik bir eğimde,yerinden kıpırdayamaz bir halde bekliyordu.Rehberimiz sesini yükseltmeden "Ipe bağlanalım"dedi.Altımızdaki kar kütlesinden garip sesler geliyordu.Karın şu ana kadar bizleri tutmuş olması da belki sadece bir mucizeydi.Yavaş yavaş inişe başladık.O anda kardan da çığdan da çok fazla korkmuyordum.çığ korkusu içime sonradan yavaş yavaş işledi

çOçukken bütün yaşıtlarım gibi,kartopu oynamaktan ve kardan adam yapmaktan büyük zevk alırdım.Yaşadığım şehir olan Istanbula kışın birkaç kez kar yağar,her seferinde çocuklar tarafından özel bir olay gibi kutlanirdı.Genellikle yağış,sabaha karşı,hepimiz yataklarımızda mışıl mışıl uyurken başlardı.Sonra uyandığımızda hemen bir şeylerin farklı olduğunu anlardık.Kalabalık bir şehrin en büyük özeliği olan gürültü,böyle sabahlarda pek duyulmazdı.Sevinçle cama koşar ve sabahın yarı aydınlığında,bembeyaz yolda sessiz adimlarla yürümeye çalışanları görürdük.Karın bu keyfili dönemi öğleye kadar sürer,öğleden sonra açan güneşle birlikte ,gök maviye dönerken yeryüzu soğuk bir çamura bulanırdı.Senaryonun her zaman böyle işlemesi gerekmiyordu.Bazen öğleden sonra güneş açmaz kar olança şidetliye yağmaya devam eder,hatta bu bayramdan çocuklar daha fazla yaranlansın diye valiğin okullarıtatil ettiği bile olurdu.Istanbul gibi ,denizin tüm yumuşatıcı etkisine sahip sahil şehrinde yetişen bit çocuk olarak karla ilişkim işte böyleydi.Yıılar sonra yaşadığım garip bir olay.Istanbula yağan masum karla aramdaki tüm sevgiyi bitirdi.Anadolunun yüksek volkanlarından biri olan Erciyesin kuzey buzulunun üzerinde,3750 metre civarında olmalıydık.Zirveye de çok az kalmıştı.Grup halinde tırmanıştayken.kendimi çok sert olamayan bir tokat yemiş gibi hisettim.Neye tığradğımı anlamamıştım.öNümdekilere baktım,hepsi de şaşkın ve yarı bellerine kadar kara batmış haldeydiler.O anda neler olduğunu yavaş yavaş fark ediyorum.Yüz metre kadar üzerimizde geniş,ama kütlesi fazla olamayan bir kar balkonu kırılıp tepemize düşmüştu.Ekip rehberimiz Keşif Aladaglı yı izliyordum.Tek sıra halindeydik.En önde duruyordu.Sola doğru birkaç adım attı ve kalakaldı.Istanbulda deniz kıyısında değildik,sanırım buradaki kar da hiç aliştıklarımızda benzemiyordu.Her tarafı kar içindeki grubumuz 45 derecelik bir eğimde,yerinden kıpırdayamaz bir halde bekliyordu.Rehberimiz sesini yükseltmeden "Ipe bağlanalım"dedi.Altımızdaki kar kütlesinden garip sesler geliyordu.Karın şu ana kadar bizleri tutmuş olması da belki sadece bir mucizeydi.Yavaş yavaş inişe başladık.O anda kardan da çığdan da çok fazla korkmuyordum.çığ korkusu içime sonradan yavaş yavaş işledi.

THX a lot for the translation

Türmenler, söz kadar, hatta bazen sözden daha fazla saza önem veriyorlar.Kimi bahşılar,dutarı mükemmel çalıyor adeta bu çalglyl konustuyorlar. Turkmenler bu calgInIn dilinden anlıyor,kendilerinden geçercesine dinliyorlar.Bu durumu Azebaycanda da görmüştük.Sesi olmayan, ama sazı çok iyi çalan Aşık Adalet,bütün Azeri Türklerinin en büyuk sanatçısı durumundaydı.Türmenlerde de böyle halk sanatçıları var:bunlar türkü okumuyorlar,sadece dutarın tellerini yönledirecek özgün melodiler yaratıyorlar.Türmen halk çalgıları arasında "deprek","tüydük"(ney-kaval)ve ağızda çalınan kücük, basit bir medenden yapılan "gopuz" da bulunmaktadır.Yukarıda da değindiğimiz "gıycak"ı çalan Turkmen halk sanatçılarını gördükten sonra,Adananın Feke ilçesinde görüp tanıdığımız Kör Ali'yi hatırladık.Kemanı kemençe gibi çalarak Karaoğlan okuyan Kör Ali çalgısından bu "gıycak"ın sesini çıkartır ve adeta Türkmenistanlı bahşılarin okuduğu biçimde okurdu.Türkmen bahşıları,genelikle Mahdumkulu,Zelili,Kemini,Meteci ve Mollanepes gibi söz ustalarının eserlerini okumaktadırlar.
Short Translation please

Türmenler, söz kadar, hatta bazen sözden daha fazla saza önem veriyorlar.Kimi bahşılar,dutarı mükemmel çalıyor adeta bu çalglyl konustuyorlar. Turkmenler bu calgInIn dilinden anlıyor,kendilerinden geçercesine dinliyorlar.Bu durumu Azebaycanda da görmüştük.Sesi olmayan, ama sazı çok iyi çalan Aşık Adalet,bütün Azeri Türklerinin en büyuk sanatçısı durumundaydı.Türmenlerde de böyle halk sanatçıları var:bunlar türkü okumuyorlar,sadece dutarın tellerini yönledirecek özgün melodiler yaratıyorlar.Türmen halk çalgıları arasında "deprek","tüydük"(ney-kaval)ve ağızda çalınan kücük, basit bir medenden yapılan "gopuz" da bulunmaktadır.Yukarıda da değindiğimiz "gıycak"ı çalan Turkmen halk sanatçılarını gördükten sonra,Adananın Feke ilçesinde görüp tanıdığımız Kör Ali'yi hatırladık.Kemanı kemençe gibi çalarak Karaoğlan okuyan Kör Ali çalgısından bu "gıycak"ın sesini çıkartır ve adeta Türkmenistanlı bahşılarin okuduğu biçimde okurdu.Türkmen bahşıları,genelikle Mahdumkulu,Zelili,Kemini,Meteci ve Mollanepes gibi söz ustalarının eserlerini okumaktadırlar.
Short Translation please

Türmenler, söz kadar, hatta bazen sözden daha fazla saza önem veriyorlar.Kimi bahşılar,dutarı mükemmel çalıyor adeta bu çalglyl konustuyorlar. Turkmenler bu calgInIn dilinden anlıyor,kendilerinden geçercesine dinliyorlar.Bu durumu Azebaycanda da görmüştük.Sesi olmayan, ama sazı çok iyi çalan Aşık Adalet,bütün Azeri Türklerinin en büyuk sanatçısı durumundaydı.Türmenlerde de böyle halk sanatçıları var:bunlar türkü okumuyorlar,sadece dutarın tellerini yönledirecek özgün melodiler yaratıyorlar.Türmen halk çalgıları arasında "deprek","tüydük"(ney-kaval)ve ağızda çalınan kücük, basit bir medenden yapılan "gopuz" da bulunmaktadır.Yukarıda da değindiğimiz "gıycak"ı çalan Turkmen halk sanatçılarını gördükten sonra,Adananın Feke ilçesinde görüp tanıdığımız Kör Ali'yi hatırladık.Kemanı kemençe gibi çalarak Karaoğlan okuyan Kör Ali çalgısından bu "gıycak"ın sesini çıkartır ve adeta Türkmenistanlı bahşılarin okuduğu biçimde okurdu.Türkmen bahşıları,genelikle Mahdumkulu,Zelili,Kemini,Meteci ve Mollanepes gibi söz ustalarının eserlerini okumaktadırlar.
Translation please

Türmenler, söz kadar, hatta bazen sözden daha fazla saza önem veriyorlar.Kimi bahşılar,dutarı mükemmel çalıyor adeta bu çalglyl konustuyorlar. Turkmenler bu calgInIn dilinden anlıyor,kendilerinden geçercesine dinliyorlar.Bu durumu Azebaycanda da görmüştük.Sesi olmayan, ama sazı çok iyi çalan Aşık Adalet,bütün Azeri Türklerinin en büyuk sanatçısı durumundaydı.Türmenlerde de böyle halk sanatçıları var:bunlar türkü okumuyorlar,sadece dutarın tellerini yönledirecek özgün melodiler yaratıyorlar.Türmen halk çalgıları arasında "deprek","tüydük"(ney-kaval)ve ağızda çalınan kücük, basit bir medenden yapılan "gopuz" da bulunmaktadır.Yukarıda da değindiğimiz "gıycak"ı çalan Turkmen halk sanatçılarını gördükten sonra,Adananın Feke ilçesinde görüp tanıdığımız Kör Ali'yi hatırladık.Kemanı kemençe gibi çalarak Karaoğlan okuyan Kör Ali çalgısından bu "gıycak"ın sesini çıkartır ve adeta Türkmenistanlı bahşılarin okuduğu biçimde okurdu.Türkmen bahşıları,genelikle Mahdumkulu,Zelili,Kemini,Meteci ve Mollanepes gibi söz ustalarının eserlerini okumaktadırlar.
Translation please

Türmenler, söz kadar, hatta bazen sözden daha fazla saza önem veriyorlar.Kimi bahşılar,dutarı mükemmel çalıyor adeta bu çalglyl konustuyorlar. Turkmenler bu calgInIn dilinden anlıyor,kendilerinden geçercesine dinliyorlar.Bu durumu Azebaycanda da görmüştük.Sesi olmayan, ama sazı çok iyi çalan Aşık Adalet,bütün Azeri Türklerinin en büyuk sanatçısı durumundaydı.Türmenlerde de böyle halk sanatçıları var:bunlar türkü okumuyorlar,sadece dutarın tellerini yönledirecek özgün melodiler yaratıyorlar.Türmen halk çalgıları arasında "deprek","tüydük"(ney-kaval)ve ağızda çalınan kücük, basit bir medenden yapılan "gopuz" da bulunmaktadır.Yukarıda da değindiğimiz "gıycak"ı çalan Turkmen halk sanatçılarını gördükten sonra,Adananın Feke ilçesinde görüp tanıdığımız Kör Ali'yi hatırladık.Kemanı kemençe gibi çalarak Karaoğlan okuyan Kör Ali çalgısından bu "gıycak"ın sesini çıkartır ve adeta Türkmenistanlı bahşılarin okuduğu biçimde okurdu.Türkmen bahşıları,genelikle Mahdumkulu,Zelili,Kemini,Meteci ve Mollanepes gibi söz ustalarının eserlerini okumaktadırlar.
Translation please

no I think that the correct one is-tell me where from do you know me?

I mean free translation and thats means that you can translate with your own words I dont need the excately translaton of every word,I have to understand what about is the text so I can later reword it on turkish.Thats my homework- rewording the text with your own words